22 oktober 2026

Wetsvoorstel passende huurcontracten: minder ruimte voor shortstay, meer zekerheid voor huurders

Categorie: Huurrecht

Het wetsvoorstel passende huurcontracten kan belangrijke gevolgen hebben voor verhuurders, vastgoedbeleggers en ondernemers die woonruimte aanbieden aan arbeidsmigranten, expats, studenten of andere tijdelijke bewoners. Vooral het gebruik van zogenoemde shortstayconstructies komt onder druk te staan.

Het wetsvoorstel bevindt zich nog in de voorbereidende fase. De internetconsultatie is op 28 augustus 2026 gesloten. Het voorstel is nog geen geldend recht en is nog niet door het parlement behandeld. Wel geeft de consultatietekst een duidelijke richting: structurele bewoning moet in beginsel plaatsvinden op basis van een volwaardige huurovereenkomst met de daarbij behorende huur- en huurbescherming.

Wat verandert er voor shortstay verhuur onder het wetsvoorstel Passende Huurcontracten?

Een belangrijk onderdeel van het wetsvoorstel is de voorgestelde beperking van de uitzondering voor huur die “naar zijn aard slechts van korte duur” is. Deze uitzondering staat in artikel 7:232 lid 2 BW. Wanneer de uitzondering van toepassing is, gelden de specifieke regels voor de huur van woonruimte, waaronder belangrijke regels over huurprijs, opzegging en servicekosten, niet of niet volledig.

In de praktijk wordt deze contractvorm vaak aangeduid als shortstay. Het gaat bijvoorbeeld om tijdelijke huisvesting van arbeidsmigranten, expats, kennismigranten en internationale studenten. De regering stelt voor om de uitzondering wettelijk te begrenzen tot maximaal dertig nachten. Vanaf dertig nachten kan volgens het voorstel in ieder geval geen sprake meer zijn van huur “naar zijn aard slechts van korte duur”. Ook wanneer een aanvankelijk kort verblijf door verlenging langer duurt, wordt de huur volgens de consultatieversie vanaf het bereiken van die grens als huur voor onbepaalde tijd aangemerkt.

De voorgestelde grens betekent niet dat ieder verblijf van minder dan dertig nachten automatisch shortstay is. Ook dan blijven de aard van het gebruik, de aard van de woning en de bedoeling van partijen relevant. De memorie van toelichting benadrukt dat de duur van het verblijf slechts één van de beoordelingsfactoren is.

Voor verhuurders is verder van belang dat niet de titel van de overeenkomst beslissend is. Een contract met het opschrift “shortstay”, “gebruiksovereenkomst” of “bewonersovereenkomst” valt niet automatisch buiten de huurbescherming. Ook onder het huidige recht wordt gekeken naar de concrete omstandigheden, waaronder het feitelijke gebruik, de aard van de woning, de bedoeling van partijen en de duur van het verblijf.

De voorgestelde grens moet de beoordeling voor verhuurders, huurders, gemeenten, de Huurcommissie en de rechter duidelijker maken. Tegelijkertijd kan de maatregel ertoe leiden dat bestaande shortstaymodellen opnieuw moeten worden beoordeeld.

Daarnaast raakt de matregel mogelijk niet alleen verhuurders die de regels willen omzeilen, maar is breed geformuleerd en kan ook gevolgen hebben voor de hospitality sector , denk aan hoteliers, vakantieverhuurders en exploitanten van volledig ingerichte tijdelijke huurwoningen. Voor hoteliers biedt de kwalificatie van woonruimte in de zin van artikel 7:233 BW vermoedelijk een uitweg: een tijdelijk verblijf in een hotelkamer is naar zijn aard niet gericht op wonen, waardoor de 30-nachtennorm naar alle waarschijnlijkheid niet van toepassing zal zijn. Die uitzonderingspositie is minder vanzelfsprekend voor vakantiewoningen en andere verhuurbare woonruimtes. In alle gevallen is het voor partijen in de hospitality sector raadzaam om deze ontwikkeling nauwlettend te volgen.

Wat verandert het wetsvoorstel Passende Huurcontracten voor arbeidsmigranten en hun huisvesting?

Het wetsvoorstel heeft bijzondere betekenis voor werkgevers, uitzendorganisaties en vastgoedexploitanten die woonruimte aan arbeidsmigranten aanbieden.

De Wet goed verhuurderschap verplicht al dat de huurovereenkomst met een arbeidsmigrant afzonderlijk van de arbeidsovereenkomst wordt vastgelegd. Daarnaast moet de verhuurder informatie verstrekken over de rechten en plichten van de huurder, in een taal waaraan de arbeidsmigrant de voorkeur geeft.

Toch kan in de praktijk een sterke afhankelijkheid tussen werk en huisvesting blijven bestaan. Wanneer de arbeidsovereenkomst eindigt, kan de werknemer daardoor ook zijn woonruimte verliezen. De verbetering van de huurbescherming van arbeidsmigranten vormt daarom een belangrijke aanleiding voor het wetsvoorstel.

De regering wil daarom de mogelijkheden voor tijdelijke verhuur aan arbeidsmigranten uitbreiden. Het wetsvoorstel verruimt de wettelijke grondslag om bij algemene maatregel van bestuur ook categorieën woonruimten aan te wijzen waarvoor tijdelijke huurcontracten mogelijk zijn. Daarnaast wordt een afzonderlijke wijziging van het Besluit specifieke groepen tijdelijke huurovereenkomst voorbereid. De bedoeling is dat onder voorwaarden een tijdelijk huurcontract van maximaal twee jaar kan worden gesloten voor arbeidsmigranten die verblijven in woonruimte die aan bepaalde kwaliteitsnormen voldoet.

Het gaat dus niet om een algemene mogelijkheid voor iedere verhuurder om arbeidsmigranten tijdelijk te huisvesten. De uiteindelijke voorwaarden moeten nog worden vastgesteld. Zolang de voorgestelde wijziging van het besluit niet definitief is, kunnen verhuurders aan deze voorgenomen regeling nog geen definitieve rechten ontlenen.

Ook wordt een specifieke opzeggingsgrond voorgesteld voor woonruimte op het bedrijfsterrein van de werkgever. Wanneer de arbeidsrelatie eindigt en de woonruimte nodig is voor een volgende eigen werknemer, zou de verhuurder onder voorwaarden kunnen opzeggen. De huurovereenkomst eindigt dus niet automatisch door het einde van het dienstverband. De wettelijke opzegtermijnen en de normale opzeggingsprocedure blijven van toepassing; als de huurder niet instemt, blijft de huur in beginsel doorlopen totdat de rechter onherroepelijk heeft beslist.

Een uitspraak van de Rechtbank Midden-Nederland laat zien hoe gevoelig de kwalificatie van huisvesting van arbeidsmigranten is. De rechtbank benadrukte dat niet iedere huisvesting van arbeidsmigranten zonder meer kan worden aangemerkt als huur “naar zijn aard slechts van korte duur”. De concrete feiten en de inrichting van de huisvestingssituatie zijn beslissend.

Voor ondernemers betekent dit dat een verhuurmodel waarbij het einde van het dienstverband automatisch tot het einde van de huisvesting leidt, juridisch kwetsbaar kan zijn. De huur- en arbeidsovereenkomst moeten niet alleen op papier, maar ook in de praktijk voldoende van elkaar zijn gescheiden.

Tijdelijke huurcontracten voor studenten: dit zijn de voorgestelde wijzigingen

Het wetsvoorstel wil ook de mogelijkheden voor tijdelijke verhuur aan studenten verruimen. Studenten zouden als afzonderlijke doelgroep kunnen worden aangewezen, waardoor een tijdelijk huurcontract mogelijk wordt ongeacht de vraag of zij eerder in een andere gemeente woonden of uit het buitenland afkomstig zijn.

De regering wil hiermee de regeling verduidelijken, het aanbod van studentenkamers behouden en voorkomen dat studenten onnodig worden gehuisvest via een beroep op de uitzondering voor huur “naar zijn aard van korte duur”. De verhuur aan een student is op zichzelf namelijk niet voldoende om van shortstay te kunnen spreken.

Voor verhuurders kan de voorgestelde regeling meer flexibiliteit bieden bij de verhuur aan studenten. Tegelijkertijd blijft het belangrijk dat de tijdelijke verhuur daadwerkelijk op de wettelijke regeling is gebaseerd. Zolang de voorgestelde wijziging niet definitief is vastgesteld, moeten verhuurders rekening houden met de huidige regels voor tijdelijke huurovereenkomsten.

Tijdelijke woonruimte en huurbescherming: dit verandert er volgens het wetsvoorstel passende huurcontracten

Het wetsvoorstel bevat daarnaast een regeling voor tijdelijke woonruimte, waaronder flexwoningen en onzelfstandige woonruimte.

Voorgesteld wordt om een opzeggingsgrond toe te voegen voor de situatie waarin de omgevingsvergunning voor tijdelijke woonruimte afloopt. Dit kan relevant zijn voor ontwikkelaars, woningexploitanten en beleggers die betrokken zijn bij flexwoonprojecten. De vergunning en de periode waarvoor deze is verleend, moeten wel in de schriftelijke huurovereenkomst zijn vermeld.

Het vervallen van de vergunning beëindigt de huurovereenkomst dus niet automatisch. De verhuurder moet gebruikmaken van de voorgestelde opzeggingsgrond en de wettelijke procedure volgen. Het voorstel ziet bovendien niet op tussentijdse beëindiging, maar op beëindiging tegen het moment waarop de tijdelijke omgevingsvergunning afloopt.

Daarnaast wordt de wettelijke grondslag verruimd om bij algemene maatregel van bestuur categorieën woonruimten aan te wijzen waarvoor tijdelijke huurcontracten mogelijk zijn. Daarmee wil de regering ruimte bieden aan tijdelijke woonconcepten, zonder dat een tijdelijke bestemming of een tijdelijk bedrijfsmodel op zichzelf voldoende is om de normale huurbescherming buiten toepassing te laten.

De belangrijkste gevolgen voor verhuurders en vastgoedbeleggers

Het wetsvoorstel Passende Huurcontracten is nog geen wet, maar de voorgestelde koers van de wetgever is duidelijk. De mogelijkheden om woonruimte langdurig zonder reguliere huurbescherming als shortstay aan te bieden, lijken verder te worden beperkt. Voor verhuurders en vastgoedbeleggers wordt het daarom steeds belangrijker om een passende contractsvorm te kiezen, een duidelijke scheiding tussen arbeid en huur aan te brengen en de feitelijke woon- en gebruikssituatie zorgvuldig te beoordelen. Het blijft afwachten in welke vorm het wetsvoorstel uiteindelijk wordt aangenomen en welke gevolgen dit in de praktijk zal hebben. Wel is duidelijk dat dit een ontwikkeling is die nauwlettend moet worden gevolgd. Heeft u vragen? Neem dan gerust contact met ons op. Wij denken graag met u mee.